Bestaansleegte

     
      In de krachtige wind kan men deze sculpturen met hun stalen armen zien als muziekinstrumenten met jammerende
       klagende tonen of andersom: zij laten de wind  jammeren. Hij zelf zegt over de Windkam dat deze een ondervraging
       van de toekomst… een hommage aan de wind is.
       Soms speelt de niet-materie, het er-niet-zijn (een term uit de filosofie van Heidegger),in zijn beelden een
       hoofdrol. In de Griekse sectie van het Louvre, die Chillida in 1939 bezocht, ontdekte hij een marmeren sculptuur van
       een gemutileerde hand. Deze geschonden Griekse hand bleek krachten in hem te kunnen bewegen die hem voor
       deze kunst gevoelig maakten. Dit bracht volgens zijn eigen zeggen een onderzoek gericht op essentiële waarden
       teweeg. Existentiële angst greep hem aan, een begin van een openbaring. Zijn creativiteit voerde naar een oneindig
       ruimtegevoel dat zich telkens weer terugtrekt.
       De Franse filosoof Derrida (overleden 4 oktober 2004) benadert het wezen van de kunstenaar als datgene wat op de
       grens van het mogelijke nog uitgedrukt kan worden. De intensiteiten van zielenkrachten zijn het oervrouwelijke in
       haar meervoudigheid, dat zich via de mens openbaart. De Grote Godin in haar manifestatie van Moedergodin laat het
       andere, het Dyonisische, geboren worden in sacraal ervaren marteling. Dit innerlijk vrouwelijke gaat menig keer de
       draagkracht van de scheppende kunstenaar te boven. Naast reeds genoemde kunstenaars kunnen Munch (Noorse
       schilder), Rodin, en rock en roll artiesten als Jimmy Hendrix, Jim Morrison, Frank Zappa en anderen, van binnenuit
       verstaan in hun kunst en daaraan sterven.

       Een prachtige ode aan schoonheid wil ik citeren uit het werk van Ivan Gontsjarov’s roman  ‘Het Ravijn’ (1869). Hier
       geeft de hoofdpersoon Boris Pavlovitsj Rasjki een overspoelende getuigenis over schoonheid aan zijn nicht Vera.
       Hij is hartstochtelijk verliefd op haar. ‘Schoonheid is zowel het doel als de motor van de kunst, en ik ben geen
       kunstenaar.
       In de vrouwelijke, verheven, zuivere schoonheid, in jouw schoonheid ligt beslist ook geest. Schoonheid, die gepaard
       gaat met domheid, is geen schoonheid. Als je een geestloze schone nader beschouwt, je verdiept in iedere trek van
       haar gezicht, in haar glimlach, in haar blik, dan zal je zien dat haar schoonheid geleidelijk verandert in pure lelijkheid.
       De verbeeldingskracht kan er een ogenblik door meegesleept worden, maar verstand en gevoel nemen geen
       genoegen met een dergelijke schoonheid; haar plaats is in een harem. Van geest vervulde schoonheid is een zeer
       bijzondere, een macht die de wereld beweegt, geschiedenis maakt, vorm geeft aan menselijke lotsbestemmingen,
       open of heimelijk in iedere historische gebeurtenis aanwezig is. Schoonheid en gratie…, dat is een soort belichaming
       van de geest. De schoonheid waar ik het over heb is geen materie, ze laat niet alleen de gloed van hartstochtelijke
       verlangens in de mens ontbranden, ze maakt vooral ook het menselijke in de mens wakker, stimuleert het denken,
       verheft de geest, bevrucht de scheppende kracht van het genie, althans als ze zich op de hoogte van haar
       waardigheid staande weet te houden, haar stralende licht niet verspilt aan futiliteiten, haar zuiverheid niet zelf
       bezoedelt… Schoonheid is wijsheid. De mensen kunnen alleen haar weerkaatsingen opvangen en proberen haar
       beeld in kunst vast te leggen, allemaal streven ze, nu eens bewust dan weer instinctief, naar schoonheid…
       schoonheid’. Dat is de wijsheid van de vrouw.

       Een aloude wijsheid van de taoïsten luidt: ’De Tao van de Hemel, de Tao van de Aarde en de Tao van de Mens, die
       tussen die twee polen existeert; wie deze drie kent en hen met elkaar in verbinding kan brengen, heeft het hoogste
      bereikt’.     
      Volgende  Terug naar vorige pagina  



Website laten maken? SiteToGo.nl