Bestaansleegte

    Het Archetypische 

     De mens bestaat dan in een complex geheel van omhulsels (‘lichamen’) waar de ziel in huist en waar de 

     mens met zijn zintuigen slechts het meest uiterlijke, grofstoffelijke omhulsel van waarneemt.

    Derhalve  kunnen begeleiders met vragers die geraakt zijn door bestaansleegte een richting vinden in het werk
    van Donald Kalsched (psychiater en Jungiaans therapeut in New York). In zijn boek ‘The Inner World of Trauma:  
     Archetypal  Defenses of the Personal Spirit’  beschrijft hij dat het innerlijk een tegenstelling schept wanneer
     iemand in vroege kinderjaren een traumatische ervaring overkomt. Tegelijkertijd werkt deze tegenstelling
     verbindend, al is deze verbinding op een laag bewustzijnsniveau. In de autonomie van de kinderziel kan zich dit
     voltrekken door fantasie, dromen en/of onderbewuste kinderbeelden. Hierin schuilt een preventief innerlijk
     werkzame kracht, welke vrijwaart van psychotische angsten die door een trauma veroorzaakt hadden kunnen
     worden. Kalsched  noemt dit een ‘binnen zelf’ in tegenstelling tot een ‘onecht (buiten)zelf’. In zijn benadering zijn
     dit archetypische beschermingskrachten die een archaïsche manifestatie zijn van primitieve afweer [zoals te zien
     is in het werk van de Zwitserse kunstenaar Adolf Woelfli (1864-1930)]. Volgens Kalsched valt dit te vergelijken
     met de werkzaamheid van het auto-immuunsysteem dat actief wordt wanneer het lichamelijk vreemde het
     biologische lichaam belaagt.                                    

      Deze archetypische beschermingskrachten zorgen voor een innerlijke verbinding met het authentieke veld van
      Levensenergie. Van binnenuit is er een authenticiteit, een bewonen van zichzelf. Naar buiten toe kan een kind  
      zichtbaar een doortastende, slagvaardige houding tonen, want het innerlijk energieveld werkt vanuit innerlijke
      verbinding samenhangend, terwijl er in interactie met anderen zich een afgeslotenheid lijkt voor te doen.  
       Omdat anderen goed bedoelend willen zorgen en geen oog (kunnen) hebben voor dit gedifferentieerde zelf in
       het kind, en wellicht het kind prijzen in dit handelende vermogen, kan dit leiden tot ontgoocheling in de
       zelfbeleving van het kind. Dit kan ervaren worden als een gelijktijdig geliefd en gehaat worden; weerspiegelend
       kunnen dit de reacties van het kind zijn. 
      Wanneer laat in de tienerjaren en vervolgens in de twintiger jaren de jongvolwassene in therapie de vroege
      kinderjaren herbeleeft, kan de zorgzame therapeut een krachtige weerstand ervaren wanneer deze de vrager
      naar identificatie van verwondingen wil brengen. Vanuit zijn referentiekader kan de therapeut dit aanmerken als
      een onechte, door trauma afgesloten, belevingswereld. De therapeut ziet dan niet dat er een innerlijk autonoom
      krachtenveld beweegt van waaruit een zich herhalende woede uit onbegrip (bij de therapeut) bestaat. Dan is het
      volstrekt ongepast dit als overdracht te benoemen. Het is veeleer de onmacht van de therapeut om het innerlijk
       van de vrager te verstaan. In dit  innerlijk beweegt veel in een ruimte die als leeg ervaren wordt bestaansleegte).    
      Hierin bewegen innerlijke krachten die in Boeddhistisch inzicht het ‘Rijk van de Hellen’ genoemd wordt. Dit kan
      ervaren worden als bestaanseenzaamheid, afgescheiden zijn, innerlijke kou, of verscheurdheid. In de
       wetenschap kan daar geen verklaring voor zijn, daar dit onzegbaar is en buiten meetbaarheid valt. Echter, de
       (innerlijke) werkelijkheid is zoveel groter dan de benoemingsmogelijkheid van indeling in een
       psychopathologische categorie. Beelden die zich in deze afgeslotenheid kunnen voordoen: opgesloten zitten in
       een verstikkende ruimte (zoals in sprookje van Raponsje), snijdende/stekende voorwerpen (gereedschap,
       messen), verpletterende gesteenten (of reuzen, reusachtige dieren), brandende ovens waarin men geworpen
       wordt (brandstapel), enz. Dit alles kan zich uiten in woede-uitvallen en/of in zichzelf opgesloten raken (wat een
       buitenstaander autisme, ADHD of nog wat anders neigt te noemen). Wat is zulk een benoeming waard? In mijn
       Vervolg       Terug vorige pagina 

Website laten maken? SiteToGo.nl